بوالبشر

بوالبشر. [ بُل ْ ب َ ش َ] (اِخ ) مخفف ابوالبشر. لقب آدم صفی اﷲ : اصل شر است این حشر کزبوالبشر زاد و فساد جز فساد و شر هرگز کی بود کار حشر. ناصرخسرو. بشرح شرع محمد که سیدالبشر است همال تو کس از ابناء بوالبشر نبود. سوزنی . بوالبشر کو علم ّالاسمابگ است صدهزاران علمش اندر هر رگست . مولوی . چون تعلق یافت نان با بوالبشر نان مرده زنده گشت و باخبر. مولوی . رجوع به ابوالبشر شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی