بوازیج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بوازیج . [ ب َ ] (اِخ ) شهر قدیمی است بر دجله بالای بغداد و از آنجا است : ابوالفرج منصوربن حسین بن عادل بن یحیی بوازیجی . (الانساب سمعانی ) (لباب الانساب ).
بوازیج . [ ب َ ] (اِخ ) شهری است نزدیک تکریت و جریر بجلی آنرا بگشاد و از آن شهر است : منصوربن حسن بجلی جریری و محمدبن عبدالکریم بوازیجی . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (ازآنندراج ) : هشتم ولایت بوازیج است . (تاریخ بیهق ص ١٨). رجوع به نزهةالقلوب و مراصدالاطلاع شود.