بوادی

(بَ) [ ع. ] (اِ.) جِ بادیه ؛ صحراها.<br>

(بَ) [ ع. ] (اِ.) جِ بادیه ؛ صحراها.

بوادی . [ ب َ] (فعل ) در غزل حافظ بلهجه ٔ شیرازی قدیم است و «بوادی » یعنی بباید دیدن . و شعری از او است : امن انکرتنی عن عشق سلمی تز اول آن روی نهکو بوادی . حافظ. و معنی شعر چنین است : ای کسی که بر من انکار کردی از عشق سلمی، تو از اول آن روی نیکو را بایستی دیده باشی . رجوع به دیوان حافظ چ قزوینی ص ٣٠٤ شود.

بوادی . [ ب َ] (ع اِ) ج ِ بادیة. (آنندراج ) (غیاث ) (ناظم الاطباء). ج ِ بادیه . صحراها. (فرهنگ فارسی معین ) : زنهار خواست تا مگر عواری آن هول و بوادی آن حول بتضرع و ابتهال به زوال رساند. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ).