بوا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بوا. [ ب ُ ] (اِخ ) دهی است از دهستان بویراحمد سردسیر که در بخش کهکیلویه شهرستان بهبهان واقع است . و ٢٥٠ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٦).
بوا. [ ب َوْ وا ] (ع اِ) گویا مخفف بویا بمعنی معطر باشد. گوز بوا. قصب بوا؛ قصب الزیره . قصب الطیب . (یادداشت بخط مؤلف ). جوز بوا؛ جوز هندی . (از ناظم الاطباء).
بوا. [ ب ُ ] (فعل دعایی ) مخفف بودا باشد؛ یعنی بادا. (برهان ) (انجمن آرای ناصری ) (آنندراج ). کلمه ٔ دعا یعنی بادا. (ناظم الاطباء). و مخفف بواد : که خرم بوا میهن و مان تو بگیتی پراکنده فرمان تو. فردوسی .