بهیر

بهیر. [ ب َ ] (اِ) ثمر درختی در هند که در دباغی و صباغی بکارمی برند. (ناظم الاطباء). ثمر هلیله . هلیلج . حلیله .

بهیر. [ ب َ ] (ع ص، اِ) زن کلان سرین که وی را در رفتن دمه برافتد. (منتهی الارب ) (از آنندراج ). آنکه ازگرانی بار تاسه و دمه بر وی افتد. (ناظم الاطباء).