بهیج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بهیج . [ ب َ ] (ع ص ) شادمان . (منتهی الارب ) (غیاث ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ خوب و نیکو. قال اﷲتعالی : من کل زوج بهیج . (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (ناظم الاطباء) (ازاقرب الموارد). زیبا. (ترجمان القرآن ). خوب و خوبروی . (زمخشری ). ◄ باشکوه . (ترجمان القرآن ).