بهکن

بهکن . [ ب َ ک َ ] (ع ص ) جوان پرگوشت نازک اندام . بهکنة مؤنث . ج، بهاکن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). غض و غضة. و بعضی بهکل و بهکلة گویند. (از اقرب الموارد). ◄ شباب ٌ بهکن ؛ جوانی تر و تازه . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).

بهکن . [ ب َ ک َ ] (اِخ ) دهی از دهستان گوغر بخش بافت است که در شهرستان سیرجان واقع است و دارای ٦٠٠ تن سکنه است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٨).