بهشتی پیکر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بهشتی پیکر. [ ب ِ هَِ پ َ / پ ِ ک َ ] (ص مرکب ) آنکه قامتش آراسته باشد. زیبااندام . خوش قامت : نشسته گوهری در بیضه ٔ سنگ بهشتی پیکری در دوزخ تنگ . نظامی . بهشتی پیکر آمد سوی آن دشت بگرد جوی شیر و حوض برگشت . نظامی .