بهره دار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بهره دار. [ ب َ رَ / رِ ] (نف مرکب ) حصه دار. (آنندراج ). حصه دار و دارای حظ و نصیب . (ناظم الاطباء). ◄ سهیم و شریک . (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین ). ◄ کسی که به آمال خود رسد و کامیاب شود. (از ناظم الاطباء). دارای حظ و نصیب . (فرهنگ فارسی معین ). ◄ پاسبان . نگهبان : به شب از بیم آن زنهارخواران مرتب داشت جمعی بهره داران . نزاری قهستانی .