بهانه داشتن

بهانه داشتن . [ ب َ ن َ / ن ِ ت َ ] (مص مرکب ) عذر بیجا آوردن : شوری ز تو غائبانه دارد بلبل گل را بهانه دارد. جعفربیک ولد بهزادبیک (از آنندراج ).