بهانه جستن

بهانه جستن . [ ب َ ن َ / ن ِ ج ُ ت َ ] (مص مرکب ) دست آویز بدست آوردن . (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین ). اعتلال . (منتهی الارب ) : بدو گفت هومان که خیره مگوی بدین روی با من بهانه مجوی . فردوسی . همه نیکویی در جهان بهر تست ز یزدان بهانه نبایدت جست . فردوسی . بدو سام یل گفت با من بگوی هر آنچت بگویم بهانه مجوی . فردوسی . گو دگر چون هلاک من خواهی بی گناهم بکش بهانه مجوی . سعدی . ◄ اعتراض بی جاکردن . (فرهنگ فارسی معین ).