بهاربند
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(~. بَ) (اِ.)<BR>۱- جای بستن چارپایان در بهار و تابستان که سقف ندارد.<BR>۲- خانة هواگیر ویژة فصل بهار.<br>
فرهنگ فارسی معین
(~. بَ) (اِ.) ۱- جای بستن چارپایان در بهار و تابستان که سقف ندارد. ۲- خانه هواگیر ویژه فصل بهار.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بهاربند. [ ب َ ب َ ] (اِ مرکب ) مکان تابستانی که بالای او باز باشد و شبها اسبان در آنجا بندند و این از اهل زبان بتحقیق پیوسته . ودر محاوره جایی که اسبان را در موسم بهار در آنجا بندند. (آنندراج ). طویله ٔ بی سقف که در فصل بهار و تابستان چارپایان را در آن بندند. باربند. بهاربند. (فرهنگ فارسی معین ). ◄ خانه ٔ هوادار که فصل بهار در آن نشینند. (آنندراج ) (فرهنگ فارسی معین ).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی