بنونصر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بنونصر. [ ب َ ن َ ] (اِخ ) یا بنوالاحمر. سلسله ٔ مسلمانی که از ٦٢٩ هَ . ق . تا ٨٩٧ هَ . ق . در غرناطه سلطنت کردند. مؤسس این سلسله ابوعبداﷲ محمد اول ملقب به الغالب باﷲ است که از ضعف و زوال دولت موحدون استفاده کرده، غرناطه را گرفت (٦٣٥ هَ . ق .). و آنجا را پایتخت خود قرار داد و کمی بعد در صدد ساختن کاخی بر تپه ٔ الحمراء برآمد. معروفترین کسان این سلسله ابوالحجاج یوسف اول است . (از دائرةالمعارف فارسی ). و رجوع به طبقات السلاطین لین پول ص ٢٤، ٢٥، ٢٦ شود.