بنطابلون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بنطابلون . [ ب َ ب ِ ] (معرب، اِ) گیاهی است از تیره ٔ گل سرخیان دارای برگهای مرکب و گلهای سفید یا زرد و گاهی قرمز. این گیاه بسیار شبیه گیاه توت فرنگی است و مانند آن دارای ساق خزنده نیز میباشد ولی برخلاف توت فرنگی نهنجش گوشت دار و خوردنی است . گیاه مذکور مخصوص نواحی معتدل یاسرد است . گونه های متعدد آن در طب مورداستفاده واقع میشوند (بعنوان قابض ). و بعنوان گلی زینتی نیز در باغها کاشته میشوند. بنطافلون . بنطافیلون . بنطافلن . ظاهراً بنظر می آید که وجه تسمیه ٔ این گیاه به این مناسبت باشد که گلهایش منتهی به دم گلی طویل هستند که ازکنار برگهای مرکبی که دارای ٥ برگچه هستند و از روی ساقه ٔ خزنده ٔ آن خارج میشود. (فرهنگ فارسی معین ).