بنده وار

بنده وار. [ ب َ دَ / دِ ] (ص مرکب ) مثل بنده .مانند بنده و عبد. (فرهنگ فارسی معین ) : نوشتند پس نامه ای بنده وار از ایرانیان نزد آن شهریار. فردوسی . وز آن پس چو فرمایدم شهریار بیایم پرستش کنم بنده وار. فردوسی . هرچه خداوند سلطان بفرماید بنده وار پیش رویم . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٤٥٢). دعاگوی این دولتم بنده وار خدایا تو این سایه پاینده دار. سعدی . رضا ده به فرمان حق بنده وار که چون او نبیند خداوندگار. سعدی . بنده وارت بسلام آیم و خدمت بکنم ور قبولم نکنی میرسدت کبر و منی . سعدی .