بنده نوازی

بنده نوازی . [ ب َ دَ / دِ ن َ ] (حامص مرکب ) عمل بنده نواز. (فرهنگ فارسی معین ) : از این بنده نوازی و از این عذرپذیری از این شرم گنی نیکخویی خوب خصالی . فرخی . شهی که بنده نوازی و لطف او آورد شهان روی زمین را به بندگیش نیاز. سوزنی . توقع آن است که به وجه دمسازی و بنده نوازی قدم رنجه کنی . (سندبادنامه ص ١٠٣). از در بخشندگی و بنده نوازی مرغ هوا را نصیب و ماهی دریا. سعدی . اگر نه بنده نوازی از آن طرف بودی که زهره داشت که دیبا برد بقسطنطین . سعدی . دلبرا بنده نوازیت که آموخت بگو که من این ظن برقیبان تو هرگز نبرم . حافظ.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی