بناکام

بناکام . [ ب ِ ] (ق مرکب ) ناکامانه . ناکام . (فرهنگ فارسی معین ). ناچار برخلاف میل : بناکام باید بدشمن سپرد همه رنج ما باد باید شمرد. فردوسی . بلا دید روزی به محنت گذاشت بناکام بردش بجانی که داشت . سعدی (بوستان ).