بلمة

(بَ مِ) (اِ.)<BR>۱- ریش بلند و انبوه.<BR>۲- مردی که ریش بلند و انبوه داشته باشد. بامه هم گفته شده.<br>

(بَ مِ) (اِ.) ۱- ریش بلند و انبوه. ۲- مردی که ریش بلند و انبوه داشته باشد. بامه هم گفته شده.

بلمة. [ ب َ ل َ م َ ] (ع اِ) سخت آرزومندی ناقه به فحل و آماسیدگی شرم وی از شدت آرزومندی نر. (از منتهی الارب ). ورم شرم از شدت گشن خواهی . (از ذیل اقرب الموارد از لسان ). ◄ آماسیدگی لب . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ شکوفه ٔ درخت عضاه . (از ذیل اقرب الموارد از لسان ).

بلمه . [ ب َ م َ / م ِ / ب ُ م َ / م ِ] (اِ) ریش انبوه و دراز. (برهان ) (آنندراج ). بامه .(شرفنامه ٔ منیری ). ضد کوسه . (آنندراج ) (انجمن آرا). ◄ پایه و زینه و نردبان . (ناظم الاطباء).

بلمه . [ ب َ م َ/ م ِ ] (ص ) مردم ریش دراز. (برهان ). درازریش . (غیاث ). ریشو. لحیانی . ریش تپه . بزرگ ریش . بامه : تیزی که چون کواکب منفضه (؟) گاه رجم با ریش بلمه ٔ شب تیره قران کند. کمال اسماعیل . آنچه کوسه داند از خانه ٔ کسان بلمه از خانه ٔ خودش کی داندآن . مولوی . کوسه هان تا نگیری ریش بلمه درنبرد هندوی ترکی بیاموز آن ملک تمغاج را. مولوی . و رجوع به بلمه ریش شود.