بلذم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بلذم . [ ب َ ذَ ] (ع اِ) آنچه جنبان باشد از حلقوم اسب، لغتی است در بلدم . (منتهی الارب ) (از ذیل اقرب الموارد). رجوع به بلدم شود. ◄ مری و حلقوم و ودج ها که رگی هستند در گردن . (از ذیل اقرب الموارد). ◄ (ص ) شخص بلید و کندذهن . (از ذیل اقرب الموارد).