بلاچین
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(بَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) بلاگردان.<br>
فرهنگ فارسی معین
(بَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) بلاگردان.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بلاچین . [ ب َ ] (نف مرکب ) بلاچیننده . بلاگردان . ◄ کنایه از صدقه و قربانی باشد. (از آنندراج ) : شکر می شد لب او را بلاچین که حرفش بود همچون نام شیرین . فوقی یزدی (از آنندراج ).