بقعه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(بُ عِ) [ ع. بقعة ] (اِ.) ۱- قطعه‌ای از زمین. ۲- بنا، زیارتگاه. ۳- مزار ائمه و بزرگان دین. ۴- جای، مقام. ج. بقاع، بُقَع. ۵- اتاقکی که بر روی گور اولیا و قدیسان می‌سازند.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

زیارتگاه، مدفن، مزار، بقعت، مکان متبرک بنا، خانه، سرا، عمارت جا، جایگاه، مقام، مکان