بغلطاق
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(بَ غَ) (اِ.)<BR>۱- کلاه.<BR>۲- نوعی لباس گشاد، برگستوان. بغتان و بغلتان نیز گویند.<br>
فرهنگ فارسی معین
(بَ غَ) (اِ.) ۱- کلاه. ۲- نوعی لباس گشاد، برگستوان. بغتان و بغلتان نیز گویند.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بغلطاق . [ ب َ غ َ ] (اِ) بغلتاق . طاقیه و کلاه و فرجی . (برهان ). رجوع به بغلتاق شود. ◄ برگستوان . (برهان ) (مؤید الفضلاء). رجوع به بغلتاق شود : بغلطاق و دستار و رختی که داشت ز بالا به دامان او درگذاشت . سعدی (بوستان چ یوسفی ص ١١٩).