بغراتکین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بغراتکین . [ ب ُ ت َ ] (اِخ ) ابن اثیر آرد: در سال ٥٥٥ هَ . ق . بین امیر ایثاق و امیر بغراتکین و رغش جرکانی جنگی روی داد که ایثاق بسوی بغراتکین که در آخر اعمال جوین بود شتافت و دارایی بسیار او را بغارت برد و بغراتکین منهزم گشت و اعمال مزبور بتصرف ایشان درآمد. آنگاه بغراتکین بسوی مؤید صاحب نیشابور رفت و در زمره ٔ اصحاب وی درآمد. رجوع به ابن اثیر ج ١١ ص ١١٧ و تاریخ افضل ص ٤١ و تاریخ بیهقی ص ٤٣٢، ٣٤٣، ٢١٧، ٢١٢ و ١٩٣ شود.