بغثر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بغثر. [ ب ُ ث ُ / ث َ ] (اِخ ) نام مردی از قبیله ٔ کلب . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء).
بغثر. [ ب َ ث َ ] (اِخ ) ابن لقیط. شاعر جاهلی است . (منتهی الارب ) (آنندراج ). نام شاعری در جاهلیت . (ناظم الاطباء).
بغثر. [ ب َ ث َ ] (ع ص، اِ) گول سست گران . (منتهی الارب ) (آنندراج ). مرد گول و احمق . ◄ مرد سست و سنگین . (ناظم الاطباء). ◄ مرد چرکین . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ شتر فربه . (منتهی الارب ) (آنندراج ). شتر کلان . (ناظم الاطباء).