بطاینی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بطاینی . [ ب َ ی ِ ] (ص نسبی ) منسوب به بطاین . (اللباب فی تهذیب الانساب ). رجوع به بطاین شود.
بطاینی . [ ب َ ی ِ ] (اِخ ) ابوالحسن علی بن ابی حمزه سالم بطاینی . از اصحاب حضرت صادق و حضرت کاظم علیهماالسلام و واقفی مذهب و ملعون و کذاب بوده و از اکابر فرقه ٔ واقفه است و نسبت به حضرت رضا علیه السلام بیشتر از دیگران عداوت داشت و کتاب الصلوة و الزکوة و التفسیر از تألیفات اوست . (از ریحانة الادب ج ١). و رجوع به خاندان نوبختی ص ٧٢ شود.
بطاینی . [ ب َ ی ِ ] (اِخ ) ابوعیسی عبداﷲبن احمدبن عیسی بطاینی بغدادی . از حسن بن عرفه حدیث کرد و در جمادی الاولی سال ٣٢٥ هَ . ق . درگذشت . (از اللباب فی تهذیب الانساب ).