بشکه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بشکه . [ ب ُ ک َ / ک ِ ] (روسی، اِ) ظرف چوبین شکم دار متشکل از تخته های خمیده با دو انتهای مسطح مدور که بوسیله ٔ حلقه های آهنین چندی بهم وصل شده اند و بمصرف نگهداری شراب و یا آب و نفت میرسد. چلیک . بشکه ٔ آب : آب را با بشکه می آورند. ◄ محتوی یک بشکه . ظرفیت یک بشکه : یک بشکه ٔ شراب . بشکه های شراب را گشودند.