بشکلاری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بشکلاری . [ ب ُ ک َ ] (ص نسبی ) منسوب به بشکلار. رجوع به بشکلار شود.
بشکلاری . [ ب ُ ک َ ] (اِخ ) بگفته ٔ خلف بن عبدالملک بن بشکوال، عبداﷲبن محمدبن سعید اموی به بشکلاری شهرت داشت . وی در قرطبه ساکن و مکنی به ابومحمد بود. از اصیلی و گروهی دیگر روایت کرد. شافعی مذهب بود. در ٣٧٧ هَ . ق . متولد شد و در رمضان سال ٤٦١ هَ . ق . در قرطبه درگذشت . (از معجم البلدان ).