بزیر آوردن

بزیر آوردن . [ ب ِ وَ دَ ] (مص مرکب ) (از: ب + زیر + آوردن ) فرود آوردن . بزمین افکندن . از بالا بپائین انداختن : گرفت آن بر و یال گرد دلیر که آرد مگر پهلوان را بزیر. فردوسی . بزیر آورد دشمنی را ز تور درفشش ببالا برآرد ز دور. فردوسی . درخت تو گر بار دانش بگیرد بزیر آوری چرخ نیلوفری را. ناصرخسرو.