بزیدن

بزیدن . [ ب َ دَ ] (مص ) وزیدن . (برهان ) (فرهنگ شعوری ) (آنندراج ) : ای نقش مهر برهمه دلها نشسته ای وی باد لطف بر همه تنها بزیده ای . اثیرالدین اخسیکتی . هود هدی توئی و من از تو چو صرصری بر عادیان جهل بعادت بزیده ام . خاقانی . ◄ زدن پنبه و غیره . (یادداشت بخط دهخدا): الحلیج ؛ پنبه ٔ بزیده . الحلاج ؛ پنبه بز. (مهذب الاسماء خطی از یادداشت دهخدا).