بزگوش

بزگوش . [ ب ُ ] (اِخ ) از اشعار شاهنامه برمی آید که محلی بوده است : ز بزگوش تا شهر مازندران رهی زشت و فرسنگهای گران . فردوسی . ز بزگوش و سگسار و مازندران کس آریم با گرزهای گران . فردوسی . وز آن روی بزگوش تا نرم پای چو فرسنگ سیصد کشیده سرای . فردوسی .

بزگوش . [ ب ُ ] (اِخ ) یکی از کوههای آذربایجان . رجوع به جغرافیای غرب ایران ص ٢٤ شود.

بزگوش . [ ب ُ ] (اِ مرکب ) در میان دره، سیاه بن را گویند.