بزه گر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بزه گر. [ ب َ زَ گ َ ] (اِخ ) لقب یزدگرد پدر بهرام گور پادشاه ساسانی است . و رجوع به بزه کار و مجمل التواریخ ص ٣٥ و مفاتیح العلوم خوارزمی شود.
بزه گر. [ ب َ زَ / زِ گ َ ] (ص مرکب ) اثیم . مجرم . بزه کار : از بزه کردنش عجب ماندند بزه گر زین جنایتش خواندند. نظامی .