بز گر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بز گر. [ ب ُ زِ گ َ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) بز که بمرض گری مبتلی باشد. بز جرب دار. ♦ امثال : بز گر از سرچشمه آب می خورد .
بزگر. [ ب ُ گ َ ] (ص مرکب ) کسی که میش نر جنگی را بجنگاند. (آنندراج ) (غیاث اللغات ).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بز گر. [ ب ُ زِ گ َ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) بز که بمرض گری مبتلی باشد. بز جرب دار. ♦ امثال : بز گر از سرچشمه آب می خورد .
بزگر. [ ب ُ گ َ ] (ص مرکب ) کسی که میش نر جنگی را بجنگاند. (آنندراج ) (غیاث اللغات ).