برکنار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
برکنار. [ ب َ ک َ / ک ِ ] (ص مرکب ) بیک طرف و بیک سو. (ناظم الاطباء) : جهاندیده پیری ز ما برکنار ز دور فلک لیل مویش نهار. سعدی . ◄ معزول . آزاد و رستگار. (ناظم الاطباء): تَمرّن، تَمزّن ؛ برکنار بودن . مُنْکَص، منکَّص ؛ برکنار شده و یکسو شده .عارِد؛ برکنار و یکسو شونده . (از منتهی الارب ).