برون رفتن

برون رفتن . [ ب ِ / ب ُ رُ ت َ ] (مص مرکب ) بیرون روفتن . روفتن به بیرون . جاروب کردن به خارج : او را بجای روب هجای من با خاک ره بکوی برون رُفتی . سوزنی .

برون رفتن . [ ب ِ / ب ُ رو رَ ت َ ] (مص مرکب ) بیرون رفتن . خارج شدن : رفت برون میر رسیده فرم پخچ شده بوق و دریده علم . منجیک . بگفت و برون رفت گرد دلیر بهمراه میلاد و کشواد شیر. فردوسی . خروشی برآورد و دل پر ز درد برون رفت از ایوان دو رخساره زرد. فردوسی . برآمدز ایران سپه بوق و کوس برون رفت بهرام و گرگین و طوس . فردوسی . سپنجی سرائیست دنیای دون بسی چون تو زو رفت غمگین برون . فردوسی . بر آمدن عید و برون رفتن روزه ساقی بدهم باده بر باغ و بسبزه . منوچهری . صبحدمی با دو سه اهل درون رفت فریدون به تماشا برون . نظامی . حکیم از بخت بی سامان برآشفت برون از بارگه می رفت و میگفت . سعدی . یا از در عاشقان درون آی یا از در طالبان برون رو. سعدی . برون رفت و هر جانبی بنگرید به اطراف وادی نگه کرد و دید. سعدی . برون رفتم از جامه دردم چو سیر که ترسیدم از زجر برنا و پیر. سعدی .