برهوتی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
برهوتی . [ ب َ رَ ] (اِخ ) کلیب بن اسد (سعد) بن کلیب برهوتی، صحابی و از شاعران حضرموت بود. او چون اسلام آورد با ارمغانی از مادر خود بر پیغمبر وارد شد و آن جامه ای از بافته های مادرش بودو قصیده ای با مطلع زیر برای وی سرایید : من وشز برهوت تهوی بی عذافرة الیک یا خیر من یحفی و ینتعل . رسول (ص ) برای خوش آیند او دست خویش بر صورت وی کشید و این از افتخارات بنی کلیب گشت . برهوتی در حدود سال ٤٣ هَ . ق . در شهر خود درگذشت . (از الاعلام زرکلی ج ٦ ص ٩٠ از تاریخ الشعراء الحضرمیین و الاصابة).