برنایی

برنایی . [ ب َ / ب ُ ] (حامص ) برنائی . جوانی . (غیاث ) (آنندراج ). برناهی . حداثة. (از دهار). شباب . شبیبة : کنون جوئی همی حیلت که گشتی سست و بی طاقت ترا دیدم به برنایی فسارآهخته و لانه . کسائی . برین کار او پیشدستی کند به برنایی و تندرستی کند. فردوسی . نیکوست بچشم من در پیری و برنایی خوبست به طبع من در خوابی و بیداری . منوچهری . تا کی خوری دریغ ز برنایی زین چاه آرزو ز چه برنائی . ناصرخسرو. نشیبی بود برنایی سرافرازان همی رفتی فراز پیری آمد پیشت اکنون سر نیفرازی . ناصرخسرو. هرکه دنیا را بنادانی و برنایی بخورد. ناصرخسرو. هر کرا دولتست و برنایی تو بدان کس مچخ که برنایی . سنائی . بهار دولت او آن هوای معتدل دارد که گردون خرف را تازه کرد ایام برنایی . انوری . صبح شب برنایی من بوالعجب است یک نیمه ازو روز و دگر نیمه شب است . خاقانی . نقد برناییست دانم مانده نیست تات گویم نقد برنایی فرست . خاقانی . گرچه برنایی از میان برخاست چکنم حرص همچنان برجاست . نظامی . دریغ روز جوانی و عهد برنایی نشاط کودکی و عیش خویشتن رایی . سعدی . کدام قوت و مردانگی و برنایی که خشم گیری و با طبع خویش برنایی . سعدی .