برزیگر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
برزیگر. [ ب َ گ َ ] (ص، اِ مرکب ) ورزکار. (حاشیه ٔ فرهنگ اسدی ). دهقان . فلاح . کشاورز. برزگر. زارع . زراعت کننده . (برهان ) (آنندراج ) : مردمان وی [ دیلمان خاص ] همه لشکریند یا برزیگر. (حدود العالم ). مردمان این ناحیت جز لشکری وبرزیگر نباشند. (حدود العالم ). و این کوفجان نیز مردمانی اند دزدپیشه و شبان و برزیگر. (حدود العالم ). ز برزیگری رستی و کار سخت برآورد بخت تو زرین درخت . فردوسی . مساح میباید که از کرده و باغ بیرون نیاید تا برزیگر و معمار ارباب حاضر نشوند. (تاریخ قم ١٠٨).