بردنگ
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(بَ دَ) (اِ.) تپه، پشته.<br>
فرهنگ فارسی معین
(بَ دَ) (اِ.) تپه، پشته.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بردنگ . [ ب َ دَ ] (اِ) کوه کوچک و پشته ای خرد که در میان صحرا واقع شده باشد. (برهان ) (آنندراج ). پشته ٔ کلان و کوه کوچک را گویند که میان صحرا واقع شده باشد. (هفت قلزم ).