بردانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بردانی . [ ] (اِ) لغت عجمی است و آنرا بسریانی عبروس و بیونانی اسقوالس نامند نباتی است پرشاخ و شاخه ها مثل کمان کج و خمیده و گلش سفیدو ثمرش مثل زیتون و طعم او تند و بیخش سپیداست و پوست بیخ او با زردی . رجوع به تحفه ٔ حکیم مؤمن شود.
بردانی . [ ب َ ] (ص نسبی ) منسوب است به بردان که قریه ای است از قراء بغداد. (سمعانی ).