برخندیدن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
برخندیدن . [ ب َ خ َ دی دَ ] (مص مرکب ) خندیدن : بدان سقا که خود خشکست کامش گهی بگری و گه بفسوس وبرخند. ناصرخسرو. از خنده ٔ یار خویش بندیش آنگاه به یار خویش برخند. ناصرخسرو. رجوع به خندیدن شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
برخندیدن . [ ب َ خ َ دی دَ ] (مص مرکب ) خندیدن : بدان سقا که خود خشکست کامش گهی بگری و گه بفسوس وبرخند. ناصرخسرو. از خنده ٔ یار خویش بندیش آنگاه به یار خویش برخند. ناصرخسرو. رجوع به خندیدن شود.