برتنیدن

برتنیدن . [ ب َ ت َ دَ ] (مص مرکب ) تنیدن : گر تنم از جامه برهنه شود علم و خرد گرد تنم برتنم . ناصرخسرو. جانت برهنه است و تو این تار و پود بر تن تاریک همی برتنی . ناصرخسرو. گرد خود چون کرم پیله برمتن بهر خود چه میکنی اندازه کن . مولوی . رجوع به تنیدن شود.