بدبنه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بدبنه . [ ب َ ب ُ ن َ / ن ِ ] (ص مرکب ) بدوضع. بدحال . (ناظم الاطباء). بداصل . بدنهاد : کزآن سو بد ایرانیان را بنه بجوید بنه مردم بدبنه . فردوسی (شاهنامه چ بروخیم ج ١ ص ٢٦١). بچنگ وی آمد حصار وبنه بسی مایه ور مردم بدبنه . فردوسی . همی راند آن پیل تا میمنه بشاپور گفت ای بد بدبنه . فردوسی .