بخودی خود
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بخودی خود. [ ب ِ خوَ / خ ُ ی ِ خوَدْ / خُدْ ] (ق مرکب ) بنفسه و بشخصه . بتنهایی . تنها. (از ناظم الاطباء). بنفسه . بذاته . (از آنندراج ). بی محرکی و باعثی دیگر. اتوماتیکمان . (یادداشت مؤلف ): مباشرة؛ بخودی خود بکاری قیام کردن . استبداد؛ بخودی خود بکار ایستادن . (تاج المصادر بیهقی ).