بحت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(بَ) [ ع. ] (ص.) ناب، ساده، ویژه.<br>
فرهنگ فارسی معین
(بَ) [ ع. ] (ص.) ناب، ساده، ویژه.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بحت . [ ب َ ] (ع ص، اِ) ساده و خالص از هر چیز: یقال عربی بحت ؛ ای محض . و شراب بحت ؛ ای صرف . خیر بحت ؛ ای لیس معه غیره، و مؤنث آن به هاء است و نزد بعضی مثنی ومجموع و مصغر نشود. (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء).بی آمیغ و ساده و خالص از هر چیز. (آنندراج ). ناب . صافی . بسیط. بی آلایش . ج، بحوت . (ناظم الاطباء). ◄ طعام بحت ؛ طعامی بی نان خورش . (مهذب الاسماء).
بحت . [ ب َ ] (اِخ ) محمدبن علی بن بحت . محدثی بوده است . (آنندراج ) (منتهی الارب ).