بجیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بجیر. [ ب َ ] (ع از اتباع ) از اتباع کثیر. (از اقرب الموارد). از اتباع است . (آنندراج ).
بجیر. [ ] (اِخ ) نام کوهی در جانب شمالی کوه بارگی تنگستان و حدود دشتستان . (از فارس نامه ٔ ناصری ).
بجیر. [ ب ُ ج َ ] (ع اِ مصغر) مصغر ابجر، مرد برآمده ناف و کلان شکم . (از منتهی الارب ).