بجایة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بجایة. [ ب ُج ْ جا ی َ ] (اِخ ) نام شهری در ساحل الجزایر و ٣٣٠٠٠ تن جمعیت دارد. (از اعلام المنجد). شهری در ساحل دریای مغرب که از زمان ناصربن علناس (در حدود ٤٥٧ هَ . ق .) توسعه یافته و آبادان شده است . (از معجم البلدان ). نام موضعی به شرقی شهر الجزایر در شمال آفریقا. (از سفرنامه ٔ ابن بطوطه ).