بتستان

بتستان . [ ب ُ س ِ / ب ُ ت ِ ] (اِ مرکب ) بتکده . آنجا که بت باشد. بتخانه . (آنندراج ). جایی که در آن بت فراوان باشد. (ناظم الاطباء). ◄ آنجا که زیبارویان بوند. ◄ مجازاً، جای زیبا و باصفا و نزهت . باغی که از گل و شکوفه مزین باشد : تا باد گذر کرد به گلزار و به بستان گلزار چو جنت شده بستان چو بتستان . رودکی . بتستان چنین با چهل اوستاد همی راند از پیش مهر ان ستاد. فردوسی . چو رخسار شمن پرگرد و زردست همان چون بتستانی بوستانست . ناصرخسرو.

بتخانه، بتکده، صنم‌خانه، فغستان (متضاد: کعبه)