بتات
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بتات . [ ب َ] (ع مص ) طلاق باین دادن که در آن رجعت جائز نیست . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). ابویزید گفت : طلقت الدنیا بتاتا؛ لارجعة لی فیها. (یادداشت مؤلف ). ◄ صدقه دادن چنانکه از صاحب آن بریده شود: تصدق صدقة بتاً و بتاتاً؛ ای انقطعت من صاحبها. (از منتهی الارب ). ◄ مشرف بر کاری بودن : هو علی بتات الامر، یعنی مشرف بر آن کارست . (از اقرب الموارد). ◄ (ع اِ) رخت عروس . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ توشه ٔ مسافر و مرده . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). زاد. (از اقرب الموارد). ◄ متاع خانه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). جهاز متاع خانه . ج، اَبِتَّه . (از اقرب الموارد).
بتات . [ ب َت ْ تا ] (ع ص ) بت باف . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). طیلسان باف . (از اقرب الموارد). بَتّی . (از اقرب الموارد). ◄ فروشنده ٔ بت . (منتهی الارب ). گلیم فروش . (مهذب الاسماء). ◄ قَطّاع . (اقرب الموارد).