ببول

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

ببول . [ ب َ ] (اِ) یک قسم گیاهی که صمغ میدهد.(ناظم الاطباء). درخت مغیلان . (فهرست مخزن الادویه ).