باهوش

(ص مر.) آن که دارای هوش قوی است، هوشمند.<br>

(ص مر.) آن که دارای هوش قوی است، هوشمند.

باهوش . (ص مرکب ) کسی که هوش دارد. هوشمند. زیرک . کَیِّس . هوشیار : بدین داستان زد یکی مهرنوش پرستار باهوش و پشمینه پوش . فردوسی . شکیبا و باهوش و رای و خرد هزبر ژیان را به دام آورد. فردوسی . بدان مرد باهوش و با رای و شرم بگفتند با لابه بسیار گرم . فردوسی . ◄ آگاه . بیدار. زنده : نمی دانم آن شب که چون روز شد کسی بازداند که باهوش بود. سعدی (طیبات ). و رجوع به هوش شود. ♦ با هوش آمدن ؛ به هوش آمدن . بخود آمدن . مقابل از خود رفتن و بیخود شدن . افاقه . فواق . (تاج المصادر بیهقی ) (ترجمان القرآن ). ♦ با هوش دل ؛ که هشیار باشد. نبیه : یکی مرد باهوش دل برگزید به ایران فرستاد چون می سزید. فردوسی .

تیز، داهی، زرنگ، زیرک، باذکاوت، عاقل، متیقظ، محیل، ناقلا، نکته‌دان، هوشمند، هوشیار (متضاد: بی‌هوش، کانا)

تیزهوش، سریع‌الانتقال، زیرک، هوشیار، اژیر، زرنگ، تندذهن، نابغه، دانا، فهیم، چیزفهم، هوشمند، بخرد، باذکاوت، داهی مکار، زیرک دارای سلامت عقل، فهمیده، رشید، عاقل آدم، شیطان، آتش‌پاره، نادره، ناقلا، بینا، عقل‌رس، مستعد ذکی

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی